Gdzie jesteś, kiedy tu jesteś i wcale Cię nie ma?

rozmowa, obecność
foto: Nasalune

Majowe święto. Piękny dzień, niespodzianka, biorąc pod uwagę fakt, że jeszcze dzień wcześniej sypał śnieg.
Robimy sobie wolne i idziemy zjeść do naszego, a ściślej, naszych dzieci ulubionego miejsca.
Będziemy jedli francuskie naleśniki.

Kolejka, jak zawsze, ale nas to nie zniechęca.
Musimy się podzielić: ktoś musi stanąć do kolejki, ktoś musi upolować stolik. Oczywiście nie od razu, żeby dać szansę zjedzenia tym, którzy są przed nami.
Podział jest prosty – ja nigdy nie poluję. Słaba w tym jestem, zawsze daję się zepchnąć na bok.
Kiedy byłam w wieku starszej Królewny i w kolejkach stało się za wszystkim, przeżyłam traumę, kiedy po trzech godzinach stania po cukier, po dojściu do lady, starsze panie, które stały ze mną ( może zresztą były w wieku, w którym ja dzisiaj jestem, kto to wie) wypchnęły mnie z kolejki.
Tak mi już zostało.

Polują Królewny z tatem. Siadamy, naleśniki wjeżdżają na stół. Mniam.
Zdjęć nie będzie, bo jak jem, to nie fotografuję 🙂 ale, jak naleśniki wyglądają, to wiecie, prawda?
Ładne są i smaczne. Zwłaszcza te polane czekoladą.
O tym, że smaczne  najlepiej świadczy fakt, że kiedy ostatnio stałam w tej kolejce, to przypomniałam sobie, jak przyszłam tam  po raz pierwszy, lata temu, i była to kliteczka z trzema stolikami i francuskimi piosenkami do francuskich naleśników.
A dzisiaj to eleganckie miejsce.

Jemy i trochę rozmawiamy, no, ale, że kiedy się je to się nie gada, bo się w brzuszku źle układa, to bardziej się przyglądamy. Ja się przyglądam.
I co widzę? To, co zwykle.
Ludzie siedzą przy stolikach. Dwoje, troje, czworo. Jedni z dziećmi, inni bez.
Co robią? Gapią się w smartfony!
Najbardziej mnie uderzył widok pewnego przystojnego taty z córką, na oko 12 – 13 lat.
Siedzieli we dwójkę i czekali, pewnie na mamę. Dziewczynka coś opowiadała z uśmiechem na buzi. Kilka razy padło: tato słyszysz?
A tato rozparty na krześle, wpatrzony w swój piękny smartfon,w pięknym futerale, mruczał yhy, nooo.
Po chwili dziewczynka zamilkła, bardzo ciężko westchnęła i sięgnęła po swój smartfon. I tak już siedzieli we dwójkę do przyjścia mamy. Potem już nie patrzyłam, bo smutno mi się bardzo zrobiło.

Wszyscy wokół rozmawiali ze sobą wciąż zerkając na telefon. Każdy go trzymał, albo kładł na stole i wciąż zaglądał na wyświetlacz. Dorośli, dzieci.
Nie rozumiem i pewnie nigdy już tego nie zrozumiem. Co może być ciekawego na tym małym wyświetlaczu? Na co można tak długo patrzeć?
Przeczytanie sms-a czy wiadomości na FB zajmuje może minutę.
Co można jeszcze robić, kiedy siedzi się w towarzystwie? Przecież chyba nie ogląda się filmów, nie przegląda całej tablicy na FB czy Instagramie czy na czym tam jeszcze ( już się więcej nie popiszę).
Co ludzie robicie, kiedy się tak wgapiacie w te wyświetlacze, a obok Was marnieje jakaś duszyczka spragniona Waszego towarzystwa?
Ostatnio usłyszałam od pewnej nastolatki, że kiedy spotyka się z kolegą, to rozmawiają ze sobą przez sms-y siedząc obok siebie, bo tak jest im lepiej się porozumieć…???

Raz mi się zdarzyło zrobić coś podobnego. Odrabiałam lekcje z Marysią. Szło opornie, to chciałam wykorzystać chwilę, bo co tak będę siedzieć.
Jak zobaczyłam jej wzrok, to mi się wszystkiego odechciało, a wyrzuty sumienia miałam jeszcze przez tydzień.
Może popatrzcie kiedyś w te oczy obok, to sami się przekonacie czy warto spędzać cały wolny czas w wirtualnym świecie.

Jeśli kogoś uraziłam, to przepraszam oczywiście, ale podejrzewam, że każdy z nas ma coś na sumieniu.
Może zresztą nie widzicie w tym wszystkim nic złego, a ja jestem po prostu pomału i nieuchronnie wapniakiem?

Tutaj także bywam

Related posts

6 Thoughts to “Gdzie jesteś, kiedy tu jesteś i wcale Cię nie ma?”

  1. świetny tekst! (zwłaszcza, że mam podobne obserwacje i przemyślenia) 😉 ale naprawdę mi się bardzo podoba. dodam, że moje własne dziecko w wieku żłobkowym protestuje, gdy czasem wezmę telefon w celach pisania na komunikatorze. I zawsze odkładam telefon. Młody mądry jest 🙂

    1. admin

      No właśnie, ale to trzeba umieć zauważyć.
      Niektórzy mówią mi, że przesadzam, że tego już nie da się zmienić. I rzeczywiście mam wrażenie, że się nie da, ale w najbliższym otoczeniu się nie poddam 🙂
      bo przecież nie da się wszystkiego tymi buźkami wyrazić. W dwóch słowach nie da się zawrzeć żadnych emocji, a co to za rozmowa bez emocji? Jak się człowiekowi patrzy w oczy, to czegoś się można dowiedzieć, a tak, to co?
      Dziękuję za komentarz, a tak przy okazji to mam taką refleksję, że my Magdy to fajne kobietki jesteśmy:-) Co jakaś do mnie zajrzy, albo ja zajrzę do którejś, to się okazuje, że się rozumiemy 🙂

      1. co do ostatniego zdania – bardzo mi się podoba Twój tok rozumowania 🙂 A co do meritum – czuję duży opór, niezgodę i bunt jak słyszę, że to już równia pochyła i się nie da zmienić trendu. Całego świata może nie zbawię, ale też – w swoim otoczeniu zwracam na to uwagę. I dbam o świadomy czas offline.

        1. admin

          No, ja myślę 🙂 Chcesz zmienić świat, zacznij od siebie, Nie pamiętam skąd to, ale jakoś mi się zawsze przypomina w wielu sytuacjach. Zresztą przecież nie chodzi o to, że chcemy wrócić do tego, co było, skoro świat idzie do przodu, tylko o zachowanie równowagi. Jeśli polecimy na Marsa czy będziemy mogli sobie wydrukować nerkę, a nie będziemy potrafili się ze sobą porozumieć, to chyba nie do końca o to chodzi.Jednym słowem Magdo, tak trzymajmy 🙂

  2. Fakt, Magdo. Trochę nas przerasta lęk, że coś WAŻNEGO nas ominie.
    A to co NAJWAŻNIEJSZE i tak umyka. Ludzie jeśli zapomną smartfona, natychmiast wracają do domu, to już taki dyskomfort jak brak dokumentów… 🙁

    1. admin

      To chyba nawet gorzej. Bo brak dokumentów zawsze sobie jakoś potrafimy usprawiedliwić. A bez telefonu, to jak bez ręki, już prawie. Już nie czujemy się nieswojo, ale po prostu wpadamy w panikę ( przynajmniej niektórzy – sama widziałam)

Leave a Comment